En ja hoor, daar is weer zo’n moment. Waar komt die drang nou toch vandaan?
Laat ik voorop stellen dat het in dit verhaal niet gaat over de werking van de urinebuis of de blaasproblematiek aan de kaak stel, maar het concept ‘pleasen’ onder de loep neem.
Ik wil de andere kant van de probleemjongeren, de a-socialen, de psychopaten en andere discussies die (een minderheid en) een probleem in de maatschappij vormen, belichten. Want zorgen wij als pleasende meerderheid er niet voor dat de verhouding er ietwat anders uit komt te zien? Door het consistente pleasgedrag lijken uitzonderingen namelijk al snel a-sociaal. Je kunt natuurlijk roepen dat het hier slechts een kwestie van normen en waarden betreft, maar hoe ver moet je daarin gaan? En is de interpretatie, betekenis en dus invulling van deze normen en waarden niet voor een ieder anders? Normen en waarden kunnen ook doorslaan, wat op haar beurt als normaal wordt gezien. Echter, kunnen de normen en waarden een aantal ongewenste gevolgen met zich meedragen. Daar wordt nooit naar gekeken, maar wie a-socialen weet aan te wijzen moet ook bij zich zelf ten rade gaan of hij/zij zich nooit te buiten gaat aan ‘please-gedrag’, waardoor je een aantal vreemde gedragingen mede in stand houdt.
Hieronder volgen enkele voorbeelden om het kader van het onderwerp aan te geven:
- “Ja, vind ik ook”(in werkelijkheid: totaal niet mee eens, waardoor het lijkt dat een opinie wordt gedeeld met als gevolg dat een minderheid een meerderheid wordt, stilzwijgend)
- De werkcultuur binnen een bepaalde organisatie tot een wedstrijd weten te verheven. Medewerkers halen alles uit de kast om zich in kleding, politieke voorkeur, muziekkeuze, uitspraken en grapjes als het prototype van de organisatie te gedragen.
- Een groep “vrienden” (hebben allemaal stilzwijgend een super grote hekel aan vechten) houden de schijn op en voelen de drang zich ten op zichte van de anderen met vechten te moeten bewijzen. Niet doorhebbend dat iedere keer als er gevochten is iedereen (als een trillend rietje) denkt “o, nee nu moet ik dit weer overtreffen, dat wil ik helemaal niet”. In plaats van het uitspreken van deze woorden, wordt er geformuleerd: “ik heb een aantal nieuwe illegale wapens waarmee ik binnen 5min. een groep van 3 man kan uitschakelen, blablabla”. Zo blijft de traditie in stand en zullen ze allemaal blijven denken wanneer de daad bij het woord wordt gevoegd “ oh was ik maar bij moeder thuis gebleven”.
- Nog zo’n hedendaags verschijnsel de zogenaamde “eendebekjes”. Dit is weliswaar een voorbeeld van een ander niveau omdat het hier de invloed van de media betreft, maar juist daardoor veelzeggend over de grote van de gevolgen van please-gedrag. In het geval van de eendebekjes wordt er een beeld geschetst waarin mensen met dikke lippen, kuslippen, opgezette lippen, whatever, mooier zijn en dus met eendebekjes kunnen doen lijken of tenminste een poging doen om hieraan te voldoen. En hoe meer eendebekjes gesignaleerd worden, al dan niet met foto gemanipuleerd, hoe meer het sociaal aanvaard “de norm” wordt. Zonder kunstmatig eendebekje te trekken, ben je niet mooi. Everybody happy.
Waar gaat dit in vredesnaam over? Waar komt dit gedrag vandaan kan je je afvragen. Simpel gezegd zou je kunnen zeggen dat mensen zich niet willen isoleren van de maatschappij. Klinkt logisch, want als je in het gareel blijft lopen en je je gedraagt zoals mensen verwachten dat je je gedraagt is er niets aan het handje. Sociaal aanvaardbaar gedrag verdient de hoofdprijs toch? Je zou kunnen nadenken wat de hoofdprijs is. En heb je daar wel zoveel recht op als je denkt? Want wat zijn we allemaal toch een scheinhijlige boeven. We spelen vals door te zeggen en te doen wat ze willen horen of zien, maar intern zijn we het er eigenlijk helemaal niet mee eens.
Is pleasen ook niet gewoon een verkapping van het luie karakter van de mens? Het is toch vaak de makkelijkste manier om iets te bereiken en desalniettemin onszelf veilig te stellen. Toch denk ik als ik zo de voorbeelden overzie: “wat een moeite om jezelf altijd anders voor te doen”. Als we allemaal proberen een beetje eerlijker (in de breedste zin van het woord) te zijn, zou het er allemaal dan niet beter uit zien? Een zekere mate van pleasen is, naar mijn inziens, onmisbaar om met elkaar te kunnen samenleven, maar je kan ook te ver gaan. Af en toe eens realistisch naar jezelf en je eigen gedrag “waarom doe ik wat ik doe” te analyseren, kan een hoop ellende besparen. Ik noem geen namen..
Geen opmerkingen:
Een reactie posten